พระเจ้าได้สร้างสิ่งมีชีวิตที่มีค่าให้กับโลกใบนี้มากมาย พระเจ้าได้สร้างสิ่งมีชีวิตที่จะถูกเรียกว่าผู้หญิงนานมาถึง 6 วันแล้ว
เทวดาได้ผ่านมาพบและพูดว่า
เทวดา : “ทำไมท่านถึงใช้เวลากับสิ่งนี้นานเหลือเกิน”
พระเจ้า: “ท่าน
เทวดา ท่านได้ทราบถึงคุณสมบัติและรูปร่างลักษณะทั้งหมด
ของเธอที่ข้าต้องสร้างขึ้นมาหรือไม่? เธอต้องสามารถชำระล้างได้ แต่ต้องไม่ทำมาจากพลาสติก เธอต้องมีส่วนประกอบ
กว่า 200 ชิ้นที่ต้องขยับเขยื้อนได้ ซึ่งทุกชิ้นต้องสามารถเปลี่ยนทดแทนได้ เธอต้องสามารถทำอาหารได้ทุกชนิด เธอต้อง
สามารถอุ้มเด็ก ๆ ได้ครั้งละหลาย ๆ คน เธอต้องมีโอบกอดที่สามารถรักษาเยียวยาได้ ตั้งแต่ความเจ็บปวดของรอยฟกช้ำ
ที่หัวเข่าถึงหัวใจที่แตกสลาย เธอต้องสามารถทำทั้งหมดนี้ได้ด้วยเพียงสองมือของเธอเท่านั้น”
เทวดา : “พระเจ้า! แต่ตัวเธอช่างนิ่มเหลือเกิน”

พระเจ้า : “ใช่! ตัวเธอจะต้องนิ่ม แต่ข้าก็ได้สร้างให้เธอแข็งแรงด้วยนะ ชนิดที่ว่าท่านและใคร ๆ คาดไม่ถึงทีเดียวว่าเธอจะสามารถอดทน
และฝ่าฟันความยากลำบากเหล่านั้นได้”
เทวดา : “เธอจะมีความสามารถในการคิดหรือเปล่า?”

พระเจ้า : “ไม่เพียงแต่เธอสามารถคิดไตร่ตรองสิ่งต่าง ๆ ได้แล้ว เธอยังสามารถใช้แทนเหตุผลและเจรจาต่อรองได้เป็นอย่างดีด้วยนะท่าน”

เทวดา : สัมผัสที่แก้มของสิ่งมีชีวิตนี้ “ท่าน! นี่เธอดูเหมือนมีรอยรั่วแล้วนะท่านใส่สิ่งต่าง ๆ ให้เธอมากเกินไปรึเปล่า”

พระเจ้า : รีบแก้ข้อกังขาของเทวดา “เธอไม่ได้มีรอยรั่วแต่อย่างใดนะท่าน น้ำที่แก้มนั้นเรียกว่า น้ำตา”

เทวดา : “ทำไมเธอต้องมีน้ำตาด้วยหละ”

พระเจ้า : “น้ำตาบนแก้มของเธอนั้นคือวิธีการหนึ่งที่เธอแสดงออกถึงความเศร้า ความสับสน ความรัก ความเหงา ความเจ็บปวดและความปีติภูมิใจ”

คำชี้แจงนี้ทำให้เทวดามีความประทับใจอย่างลึกซึ้ง

เทวดา : “พระเจ้า ท่านช่างอัจฉริยะเหลือเกินท่านได้คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างลึกซึ้งนักผู้หญิงนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์”

พระเจ้า : “ช่างแท้จริงนักท่าน! นี่แหละคือคำนิยามของเธอ! ผู้หญิงมีความอดทนที่น่าทึ่งในสายตาของผู้ชาย เธอสามารถเผชิญกับปัญหาและ
รับภาระที่หนักหนาได้ เธอถือครองความรัก ความสุขและความนึกคิด เธอสามารถยิ้มได้ในสถานการณ์ที่น่าหวีดร้อง เธอสามารถ
ขับร้องได้เมื่อเธอรู้สึกว่าอยากจะร้องไห้ เธอร้องไห้เมื่อเธอมีความสุขและหัวเราะเมื่อเธอหวาดกลัว เธอจะต่อสู้เพื่อสิ่งที่เธอเชื่อและ
ต่อสู้กับความไม่ยุติธรรม เธอจะไม่ยอมรับคำว่าไม่ ตราบใดที่เธอเห็นว่ามีทางออกที่ดีกว่า เธออุทิศชีวิตของเธอให้กับครอบครัวเพื่อ
ที่จะให้ครอบครัวของเธอเติบโตรุ่งเรือง ความรักของเธอเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไขใด ๆเธอน้ำตาไหลเมื่อเห็นลูก ๆ ของเธอได้รับ
ชัยชนะเธอมีความสุขเมื่อเห็นเพื่อนของเธอทำดี เธอรู้สึกปีติเมื่อเธอได้ยินการกำเนิดหรือการแต่งงาน หัวใจของเธอร้าวรานเมื่อญาติ
หรือเพื่อนสนิทได้จากไป แต่เธอยืนหยัดอย่างเข้มแข็งที่จะดำเนินชีวิตต่อไป เธอรู้ดีว่าอ้อมกอดและจุมพิตที่บริสุทธิ์สามารถเยียวยารักษา
หัวใจที่ร้าวรานได้ มีสิ่งเดียวที่เธอผิดพลาดไปนั่นคือเธอลืมว่า......เธอนั้นมีค่ามากมายเพียงใด”

เอามาให้เพื่อนๆอ่านเล่นๆ นะครับ

คิดถึง ภาพเดิมๆเมื่อตอน ม.ปลายยังไง ไม่รู้ 
สนามบอลที่เตะด้วยกัน  ลูกบอลลูกเดิมที่เราเตะด้วยกัน
สนามบาสที่เล่น  ลูกบาสที่เล่นจนหมดลาย 
สนามฟุตบอลที่ใช้เข้าแถวตอนเช้า
แถว รด. ที่เข้าแถวยังไงๆ ก็ไม่ตรงสักกะที
เพื่อนๆ ที่สร้างความวุ่นวาย และความสุข
อาจารย์ที่สอนเรา ใช้งานเรา ที่คอยสนับสนุนเรา

  เมื่อใดที่หลับตาลง ...  เสียงนั้นยังไม่เคยจางหายไป
เสียงออดหมดคาบ เสียงคุยกัน โวยวายในห้อง  เสียงอาจารย์ที่กำลังสอน

  สุดท้าย... กุคิดถึงพวกมึงว่ะ ออฟเฟอร์ ตุ้มเม้ง เกมส์น้อย อรรฆ์ อาณัติ
ธรรมชาติ ต้น เหลิม เผด็จ กิมเล้ง สก๊อต เอ็มเร่ นพ

  เห้อออ เหมือนกับจะมี แต่ก็ไม่มี
            เหมือนกับจะไม่เหงา  แต่ก็ไม่เหงา
            เหมือนกับจะมีความสุข  แต่ก็ไม่มี