ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเข้าใจว่า
ความรัก มันบังคับใครไม่ได้  ในเมื่อมันไม่สมหวัง เราก็ไม่ควรจะบังคับใคร
ผมยอมรับและเข้าใจมันตลอดเวลาที่ผ่านมา เหมือนกับผมจะเข้าใจในเส้นแบ่งที่ผมสร้างขึ้นมา
ผม มีความสุขที่ยังสามารถมองเห็นรอยยิ้มของเธอ ผมเฝ้ามองและมีควาสุขกับการเฝ้ามองตลอดมา
แต่ในทางกลับกัน ผมกลับไม่รู้ตัวเลยว่า รอยยิ้ม ของผมค่อยๆจางหายไป โดยที่ตัวผมเองไม่ได้สังเกตและไม่รู้สึกตัวเลย
แต่คนรอบๆ ข้างของผมนั้น ต่างทักกัน นักต่อนัก

ผม เลยมานั่ง คิดๆ ว่าเกิดอะไรกับตัวผมเอง

เรียน เยอะ ? ไม่มั้ง  หลับตลอด สอบก็ผ่านอยู่นะ
แลป เครียด ? ไม่มั้ง oper ก็ไม่มีงานค้าง CD ก็พอทำได้
มีปัญหาทางบ้าน ? อาจมีส่วน ยังไม่คุยกับแม่มา 3 เดือนละ แต่ก็ไม่น่าจะส่งผลขนาดนี้
ผมปิดกัน การคุยที่ทำให้ผมรู้สึกดี ? อาจเป็นสาเหตุหลัก หลังจากวันที่ผมสร้างเส้นแบ่งขึ้นมา ผมเริ่มลด หนี และหาย จากเธอไป

 

ในทุกวันนี้ ผมไม่สามารถรู้สึกจากตัวเองได้เลย ว่าอะไรคือ "รอยยิ้มที่แท้จริง" ของตัวผมเอง
ในแต่ละวันที่ผ่านไป เหมือนกับเวลาในชีวิตของผม มันผ่านไปเรื่อยๆ ไร้ความหมาย ไร้น้ำหนัก ไร้สาระ ไร้จิตใจ
ทุ่มเท่สมาธิและกำลังกับทุกๆสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต กิจกรรม กีฬา แต่พอหัวสมองว่าง ก็กลับมานั่ง hurt
วันเวลาแบบนี้ เมื่อไหร่มันจะหายไปสักที เมื่อไหร่ผมจะสามารถออกจากวันที่ฝนตกแบบนี้ได้